Leek

COLUMN

Elke dokter is ook patiënt, maar niet elke patiënt is ook dokter. Je hebt de leek en je hebt de expert, zo simpel ligt het. Lag het. The times they are a-changin’.

Het spreekuur, ooit een rendez-vous van ongelijken, is steeds vaker een dispuut. De schier onaantastbare autoriteit waarop de dokter in de eeuw van mijn vader nog kon bogen, is danig aangevreten door het internet. Een zoektocht over het web helpt de leek aan expertise die menige onvoorbereide medische generalist tijdens het spreekuur een mond vol tanden bezorgt.

„Dokter, ik heb keelpijn”, luidde mijn klacht enige tijd geleden.
„Zeg eens A.” Lampje erbij.
„Niks te zien”, was de geruststellende diagnose van de huisarts. Nog wat vragen en antwoorden.
„Gewoon eventjes aankijken.”

Maar de keelpijn bleef. Op het wereldwijde web kwam ik vreselijke ziektes tegen. Tot overmaat van ramp kreeg ik ook nog last van brandend maagzuur. Tijd voor zelfmedicatie, lang leven de Rennies. Prompt verdween ook de keelpijn.

„Dokter, ik denk dat mijn keelpijn veroorzaakt wordt door reflux tijdens mijn slaap”, zei ik tegen de huisarts. Hij schreef pantoprazol voor, een zuurafbreker. Eenmaal daags een pil. Einde klachten.

Voor een verblijfsvergunning eiste een ver, vreemd land een medische keuring. „Jammer genoeg pakt de test positief uit voor cannabis”, zei de huisarts.
„Hè wat? Ik heb gedurende de ruim 68 jaar dat ik leef nooit drugs gebruikt.”
De arts zei verplicht te zijn die uitslag in het keuringsrapport op te nemen.

Weer het web op. Na een korte speurtocht kon deze leek zijn huisarts melden dat pantoprazol bij een drugstest mogelijk leidt tot een vals positief resultaat voor THC. De arts zei in het keuringsrapport te zullen vermelden dat de positieve uitslag op het gebruik van cannabis vals was. Ik ontplofte. Zo’n vermelding in het rapport zou me mijn verblijfsvergunning kosten. Een dergelijke wereldvreemdheid verwacht je niet van een medicus.

Ik stopte met de pantoprazol. Intussen had ik ook ruim tien kilo gewicht afgeschud. Met een lengte van 1,72 meter was ik niet echt te zwaar geweest, maar met de 61 kilo die de weegschaal nu aanwees, voelde ik me beter. En raad eens wat: mijn maag kreeg meer ruimte, de reflux was weg, mijn keelpijn bleef verleden tijd en ik leefde weer medicijnvrij.

Het heilige ontzag dat mijn ouders koesterden voor de dokter, heb ik nooit gehad. Mijn twijfel aan het oordeel van de expert is gegroeid met de jaren en verder aangewakkerd door Karl Popper, goeroe van de falsificatie. Nu mijn dagen beginnen te tellen en de kans op rendez-voustjes met de medische stand toeneemt, zal ik mijn argwaan waarschijnlijk vaker in stelling moeten brengen. Niet dat ik de dokter a priori niet vertrouw, maar dat vertrouwen is niet blind.

Rob Vunderink

0 Shares